Niezwykły projekt z pogranicza punk rocka i folku, oraz współczesności i historii, który stał się regularnie działającym zespołem. Pieśni buntu chłopów pańszczyźnianych w wykonaniu folkowej supergrupy (członkowie m.in. Kapeli ze Wsi Warszawa, Orkiestry Rivendell), zaśpiewane przez wokalistów formacji Dezerter, Moskwa i Post Regiment.

Druga płyta olsztyńskiej załogi z warszawskim desantem gitarowym.
Brudny, szorstki punk rock z odrobiną d-beatu. Więcej Tragedy mniej polskiego punka. I znowu żadnej wesołej piosenki, ani refrenu do klaskania. Świetne, gorzkie teksty w których z znajdziecie problemy które wk..ją Was na codzień.

Pierwsza (a trzecia w ogóle) płyta Dezertera nagrana po upadku komuny, czy raczej w momencie jej zdychania (styczeń 1990). Dzięki temu trafiły na nią starsze utwory do tej pory konsekwentnie blokowane (Pałac, Jutro), oraz nowe piosenki w których słychać już echa tego co się działo na  ówczesnej niezależnej scenie hardcore/punk.

Pierwsza w 100% premierowa, studyjna, duża płyta Dezertera. Nagrana w 1987, ukazała się w 1988 w limitowanym nakładzie, z ocenzurowaną okładką, zapikowanymi „nieprawomyślnymi ” słowami i zmienionymi tytułami kilku kawałków.  Dziś biały kruk.

Odsłaniamy kolejną zapomnianą kartę z archiwum polskiego hardcore/punka.
Nadzór to kapela z Oświęcimia która wyprzedziła swój czas. W drugiej połowie lat 80-tych – epoce punka, wyskoczyła z czadem, który nie mieścił się w głowach wielu ówczesnych załogantów. Niespotykany jak na tamte czasy czad inspirowany z jednej strony Discharge, z drugiej dokonaniami zespołów ze Skandynawii, okraszony był sporą dawką trashu.

Punkowa płyta roku na scenie! Album tak dojebany, że nic Was nie usprawiedliwia, żeby go nie mieć na półce. Płyta nowoczesna i punkowa, dopracowana i spontaniczna. Jest cios, pałer, brzmienie, charyzma i osobowość. Są teksty po polsku: skondensowane, soczyste, esencjonalne. Każde słowo ma w nich znaczenie, każde wali po głowie, każde jest godne zacytowania i z każdego ścieka gorzki smak rzeczywistości.

Druga płyta olsztyńskiej załogi z warszawskim desantem gitarowym.
Brudny, szorstki punk rock z odrobiną d-beatu. Więcej Tragedy mniej Siekiery. I znowu żadnej wesołej piosenki, ani refrenu do tańczenia.